Uc assagi bes yukari resimdeki gibi bir sey liseli genclik -netten rastgele buldum. Gecen gun laf acildi bir kere daha dondum o yillara istemsiz. Bozuk birsey yersiniz hasta olursunuz, ayni seyin kokusunu bile duymaya tahammul edemezsiniz ya bir sure iste oyle kotu oldum lise muhabbeti yapinca.
Lise yillari insanin iyiden iyiye cocukluktan ciktigini hissetmeye basladigi, dolayisiyla kendini cevresine “kendisi” olarak kabul ettirmek icin bin turlu taklayi attigi fakat allah kahretsin ki elinde “kendisi” olmaya yetecek zirnik sermayesi olmadigi zamanlar. Cocuklugumdaki sermayem akilli basarili bir ogrenci olmakti. Ortaokulda anadolu lisesine -yani geneli akilli basarili ogrencilerin arasina- gelince isler degisti. 3-4 yil icerisinde akilli basarili kimligimi hukumsuz kilip, en dusuk gecer notu alan ogrenci kontenjanina kaydimi yaptirdim. Matematik olimpiyatlarina gidiyim istedim takima girecek ogrencilerin secildigi sinava bile alinmadim. Iyi komposizyon yaziyim istedim bir kere olsun kompozisyonum butun sinifa sesli okunmaya layik gorulmedi. Resim ve muzik konusunda zaten yetenek pacamdan akmiyordu. Beden desen dombili -tabi o zaman oyle dombili saniyorum kendimi kafama siciyim caki gibi delikanliymisim. Uzun lafin kisasi basarisiz ilan edildim ve basarisiz da oldum.
Basarisiz her ogrenci gibi ben de kimligimi basarisizligimi tescilleyen kurum ve kuruluslara karsi actigim savasta aramaya basladim. Okulda sigara ictim, dersten kactim, hocalari -cok da acimasizca- diger ogrencilerin onunde kucuk dusurdum, ailemle kanli bicakli oldum. Buna disaridan bakanlarin cogu teshisi direk koyar: iste boyle serserilik pesinde kostugu icin basarisiz oluyor. Fakat gercek cogunlukla tam tersidir: tedrisatin genel tertibinde milli egitim bakanligindan onayli bir kadroya yerlesemeyenler serserilik kariyerine girerler. Ben de kendimi bu “ne koy olur ne kasaba” rolune uydurdum ve elimden gelen essolessekligi ardima koymadim.
Rahat ettin mi bari diye sorarsaniz soyleyeyim: edemedim cunku ben dogada gozlemlendiginde sessiz sakin bir insanim. Hic olmadigim, olamayacagim bir insan taklidi yaparak yillarimi gecirdim, kendimden de hayatimdan da nefret ettim. Hababam sinifina sonradan gelen kivircik iyi niyetli cocugun guduk necmi gibi takildigini dusunun; o sakilligi yasadim her allahin gunu.
Butun bunlarin ustune ergenligin getirdigi cinsel gerilimi ekleyin, oldu mu size bir bomba? Serseri yoluna meylediyorum ama ben o degilim ki. Hatunlarin efendi adamin yerine tercih ettigi pic olamiyorum cunku o piclik uzerimde iki boy buyuk duruyor. Bir iki ters giden flort denemesini ekle ustune ne etti? Hic ozguveni olmayan, kendini zerre begenmeyen, zorlama bir serserilige/zipciktiliga hapsolmus bir ergen. Al sana lise yillari.
Tamam tamam o kadar da kotu degildi. Hic yoktan yanimda benzer zorluklari yasayan arkadaslarim vardi. Hala arkadasim diye saydigim insanlarin cogu da onlarin arasindandir. Tum korkularini acik ettigin, hesabi kitabi sikip attigin, en sefil hallerini paylastigin insanlara duydugun sevgi kolay kolay bitmiyor. Fotograftaki yari acili yari gulumser gozlerle bakan iki kafadarin da muhtemelen sahip oldugu en guzel sey arkadasliklari.
Serbest girildi
